“Wat vinden jullie van logistiek?”, was mijn openingsvraag. Saai, stoffig en niet zo interessant was de unanieme mening. Zo snel gaf ik het echter niet op: “Bij wie geeft logistiek het bedrijf een concurrentievoordeel?” Eén hand ging omhoog uit de groep van twintig. Zo, de kop was eraf.

Ik bevond me in een bijzaaltje van een groot Europees distributiecentrum. Ik was uitgenodigd om iets vertellen over Europese distributie aan de cursisten van een Masters-opleiding in Sales & Marketing. Na afloop van mijn voordracht zou er nog een rondleiding door het EDC volgen. “Begin met een makkelijke inleiding en een stukje historie en eindig met de state-of-the-art’, was het verzoek vooraf.

Het leek me een mooie uitdaging. Ik had een laagdrempelige presentatie voorbereid voor de verkopers met veel foto’s, cartoons, praktijkcases én ook nog wat theorie. Na enkele plaatjes van vrachtwagens, vorkheftrucks en magazijnstellingen was ik aanbeland bij het onderwerp ketensamenwerking. “Om te kunnen samenwerken, is het noodzakelijk om afspraken vast te leggen in service level agreements’, leek mij een aardig uitgangspunt. Dat ging één van de aanwezigen echter wat ver: “Misschien dat een bedrijf als Dell op zo’n manier werkt maar gewone bedrijven leggen toch zeker geen service levels vast.” Dit keer had ik echter toch een paar medestanders. Wat een opluchting dat er nog verkopers zijn die afspraken maken over leveringscondities.

Mijn eerste praktijkcase ging over een logistieke dienstverlener die een virtual warehousing netwerk aan het uitrollen was. Er ging een vinger omhoog: “Dat krijgt een vervoerder toch nooit voor elkaar.” Nadat ik het verschil had uitgelegd tussen een vervoerder en een logistieke dienstverlener, viel de vinger bijna van zijn stoel van ongeloof. “Zijn er echt bedrijven die hun logistiek uitbesteden?” Dat leek hem stug en als dat al gebeurde dan was dat geen lang leven beschoren.

Zo bleef het verhaal levendig tot het eind. Toen volgde nog de opmerking: ‘Alles leuk en wel, maar wat ik zo slecht vind aan dit soort verhalen is dat er niet naar de klant wordt gekeken.’ Ik antwoordde dat volgens mij een aanzienlijk deel van het verhaal over de samenwerking tussen leveranciers én klanten ging. Waarom het verhaal dan toch zo slecht was, zal wel nooit duidelijk worden aangezien het de hoogste tijd was voor de rondleiding.

Dat zat erop. Mijn missie was helaas mislukt. De discussie die over betere samenwerking tussen afdelingen had moeten gaan, strandde in onbegrip. En achterin de zaal werd er voortdurend doorheen gepraat. Het was klaarblijkelijk ook nog eens niet interessant geweest.

Ik was dan ook wat teleurgesteld tot ik een week later de evaluatie van de voordracht ontving en iedereen het een geweldig verhaal had gevonden. Ik stel dan ook voor dat ieder van u een presentatie geeft binnen de eigen onderneming. Vergeet de plaatjes en cartoons niet en binnen de kortste keren is de ketensamenwerking een feit. En laat u niet uit het veld slaan als de reacties op het eerste gezicht wat lauw overkomen, men vindt uw verhaal fantastisch!